مقدمه: توانمندسازی، کلید اثربخشی مدیران و سازمان است که از بین انواع توانمندسازی، "توانمندسازیپویا" نقش راهبردی در سازمان ها ایفا می کند. بر این اساس توانمندسازی مدیران نیز باید با در نظر گرفتن پویایی نقش مدیران طراحی گردد. بویژه در مورد سازمان هایی همچون دانشگاه علوم پزشکی که بر طبق راهبردهای آموزشی، توانمندسازی در آموزش عالی، عاملی مهم در رویکرد بهبود و بازسازی موسسات آموزشی است. بر اساس این ضرورت پژوهش حاضر با هدف شناسایی مولفه های توانمندسازی پویا در مدیران آموزشی دانشگاه های علوم پزشکی صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه به صورت مروری با رویکرد کیفی انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل مقالات مرتبط با کلید واژه های توانمندی های پویا و توانمندسازی پویا به زبان انگلیسی و فارسی بود که در فاصله زمانی سال های 2020 تا2000، در قالب مقالات مروری، تحقیقی اصیل در بانک های اطلاعاتی الکترونیکی منتشر شده بودند. بر طبق جستجوهای پژوهشگر و بعد از بررسی تناسب آنها با کلیدواژها، 10 مدل، 10 مقاله مروری، 10 مقاله پژوهشی و 10 تعریف از کتاب های مرتبط مورد تحلیل محتوا به روش مرسوم قرار گرفت. نتایج: یافته های پژوهش حاضر نشان داد که مولفه های توانمندسازی پویا در مدیران در قالب 12 طبقه و 22 زیرطبقه جمع بندی می شود که از 64 کد اصلی و 226 کد باز استخراج شدند. دوازده طبقه توانمندسازی پویا شامل: مهارت ها و توانمندی ها، منابع انسانی، توانمندی های مدیریتی، رهبری، ساختاری، اجرایی، فرایندی، فرایندهای پویا، آموزشی، ارتباطی، عملکردی و ارزیابی بودند. شدند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش می توان به یک جمع بندی مفهومی در مورد مولفه های تشکیل دهنده برنامه توانمندسازی پویا مدیران رسید که از طریق تدوین مدل آن بر روی مدیران دانشگاه های علوم پزشکی ایران می توان به طراحی مدل توانمندسازی پویا برای مدیران آموزش علوم پزشکی دست یافت.

The doctrine that the content of the conclusion of a deductively valid argument is included in the content of its premises, taken jointly, is a familiar one. It has important consequences for the question of what value valid arguments possess, since it indicates the poverty of three traditional answers: that arguments may and should be used as instruments of persuasion, that they may and should be used as instruments of justification; and that they may and should be used to advance knowledge. The truth is, however, that in each of these cases the argument has only a managerial role and, if there is any work done, it is the premises that do it. It will be maintained that this point has little force against the critical rationalist answer, which I shall defend, that the principal purpose of deductive reasoning from an assemblage of premises is the exploration of their content, facilitating their criticism and rejection. That said, the main aim of the present paper is not to promote critical rationalism but to consider some published objections to the doctrine that a statement asserts every statement that is validly deducible from it. The alleged counterexamples to be considered fall roughly into two groups: statements that emerge with time from a rich mathematical or empirical theory, but were originally unformulated and are deducible from the theory only in a non-trivial way (Frederick 2011, 2014; Williamson 2012); and statements, notably disjunctions, that are easily formulated and are deducible from a theory in a trivial way (Schurz & Weingartner 1987; Mura 1990, 2008; Gemes 1994; Yablo 2014). Each of these counterexamples will be evaluated and dismissed.

آمـوزش آمـوزش زبـان، فراینـدی بسـیار پیچیـده و دشـوار اسـت و در اجـرای آن عوامـل فراوانـی مثـل آشـنایی بـا مسـائل زبـان شناسـی و روان شناسـی یادگیـری تأثیـر گـذار اسـت. در ایـن میـان کتاب هـای درسـی، یکـی از ابزارهـای بسـیار مهـم در امـر آمـوزش زبان فارسـی هسـتند و متون آموزشـی، منبـع رجوع زبـان آمـوزان بـرای یادگیـری زبـان و قواعـد آن بـه شـمار می رونـد. اغلـب کتاب هـای آمـوزش زبـان می کوشـند زبـان آمـوزان را بـه تسـلط در تمـام مهارت هـای زبانـی برسـانند. ایـن در حالـی اسـت کـه بسـیاری از فراگیـران، پـس از شـرکت در کلاس هـای آموزشـی، قـادر نیسـتند حتـی جمـات سـاده ای را در گفتـار و نوشـتار بـه کار ببرنـد و بتواننـد ارتبـاط راحت تـری را ایجـاد نماینـد. نگارنـدگان ایـن مقالـه، با توجـه بـه اهمیـت مطالعـات آمـوزش زبـان فارسـی، خـواه بـرای زبـان آمـوزان داخـل کشـور و خـواه زبان آمـوزان خـارج و بویـژه در جهـت بسـط و گسـترش بهتـر زبـان و ادبیـات فارسـی و ترویـج زیبایی هـای ادبـی و محتوایـی آن در بیـن زبـان آمـوزان غیـر فارسـی زبـان، علـی الخصـوص فراگیـران خارجـی، بـا تشـریح اصـول سـازمان دهـی محتـوای کتـب درسـی و آموزشـی بـه ایـن سـوال اساسـی پرداخته انـد کـه «سـازمان دهـی محتـوا در متـون آموزشـی زبـان فارسـی بایـد چگونـه باشـد». در حقیقـت رعایـت کـدام ابیـات متـون اصـول در سـازمان دهـی محتـوای کتـب درسـی و آموزشـی، عامـل جـذب فراگیـران آموزشـی و درسـی مـا خواهـد شـد. در ایـن نوشـتار بـا مطالعـه منابـع تخصصـی سـازمان دهـی محتـوا بـه صـورت کتابخانـه ای، اصـول یـک محتـوای آموزشـی مـورد بررسـی و تشـریح قـرار گرفتـه اسـت.

Objective: People who have higher social health can more successfully deal with the challenges and ups and downs of playing key social roles and participate more in collective activities and prevent social deviations and anomalies. In this regard, foresight and the development of a forward-looking strategy model by the media can play an important role in promoting the social health of their audience (individuals).Method: This research has been done qualitatively and quantitatively. In the qualitative phase, content analysis and Q methods were used, and in the quantitative phase, factor analysis was used to analyze the Q method data.Results: The content analysis of the media in this study showed that the most media production in the field of social deviations with 576 cases and the lowest media production in the field of violence with 237 cases. The field of social quality with 485 and the field of social issues with 312 cases are in the second and third ranks. A small questionnaire was made and based on it, the desired model was designed using PLS software. Conclusion: This model showed that the function of media is effective in promoting social health of society and can have the greatest impact on improving quality of life, reducing violence, reducing social deviations and social issues.

This study explores the distinguished Persian Sufi mystic Shaykh Maḥmūd Shabestarī’s Golshan-e Rāz, or The Rose Garden of Mystery. Adopting a hermeneutic approach, it scrutinizes the intricate spiritual journey towards divine realization delineated in Shabestarī’s poetry, utilizing qualitative content analysis of original texts and interpretations by scholars such as Lāhījī and Ibn Turka Iṣfahānī. The main question the paper addresses is this: “How can the spiritual journeyer overcome obstacles—particularly ‘otherness’—and achieve unity with the divine Essence within the framework of Islamic mysticism, as interpreted through Shabestarī’s teachings in Golshan-e Rāz?” To answer this inquiry, the paper addresses pivotal questions concerning Shabestarī’s depiction of the spiritual journeyer’s path, its stages and challenges, and the critical role of the human form in divine manifestation. The study underscores the necessity of overcoming duality and distinction, alluding to the transformative nature of the journey that necessitates self-purification and the cessation of otherness. Findings from this study provide an enriched understanding of Shabestarī’s thought, contributing to the discourse on Islamic metaphysics. It presents valuable insights into the spiritual journeyer’s path, offering a comprehensive interpretation of the challenges, practices, and transformative experiences leading to divine realization and unity.